تبلیغات
گلستان شعر و ادب - مطالب ابر بیوگرافی احمد شاملو
 
گلستان شعر و ادب
 
 
پنجشنبه 27 بهمن 1390 :: نویسنده : غزاله
احمدك

معلم چو آمد به ناگه ،   كلاس       چو شهری فرو خفته خاموش شد

سخن های نا گفته در مغزهـا       به لب نا نرسیده فراموش شـد

                                                         ***

معلم ز كـار مـداوم ، مدام                    غضبناك و فرسوده و خسته بود

جوان بود و در عنفوان شباب                    جوانی ازو رخت بـر بسته بود

                                          ***

سكوت كلاس غم انگیز را                        صدای درشت معـلم شـكست

                                          ***

بیا احـمدك درس دیـروز را              بخوان تا ببینم كه سعدی چه گفت

ولی احمدك درس نا خوانده بود              بـجز آنچه دیروز آن جا شنفت

                                         ***

عرق چون شتابان سرشك یتیم             خطوط خجالت به رویش نگاشت

لباس پـر از وصله و ژنـده اش              بـه روی تـن لاغرش لرزه داشت

                                         ***

زبانش به لكنت بیفتاد و گفت :              « بنی آدم اعضای یك پیكرند »

وجودش به یك باره فریاد زد :             « كه در آفرینش ز یك گوهرند »

                                        ***

« چو عضوی به درد آورد روزگار               دگـر عضوها را نماند قرار »

                                       ***

تو كز كز..تو كز ، وای یادش نبود        جهان پیش چشمش سیه پوش شد

نگاهی به سنگینی از روی شرم              بـه پایین بیفكند و خاموش شد

                                       ***

در اعماق قلبش بجز درد و رنج                  نـمی كرد پـیدا كلامی دگر

در آن عمر كوتاه و پر خاطره اش               نمی داد جـز آن پـیامی دگر

                                      ***

« چرا احمدك ! كودن بی شعور !»           معلم بگفتا بـه لـحنـی گران :

« نخواندی چنین درس آسان ؟ بگو       مگر چیست فرق تو با دیگران؟ »

                                      ***

عرق از جبین احمدك پاك كرد                خدایا چه می گوید آموزگار ؟

نـمی داند آیا كه در این دیار                    بود فرق ها بین دار و ندار  ؟

                                     ***

چه گوید ؟ بگوید حقایق بلند؟         به شرمی كه از چشم خود بیم داشت

                                     ***

به آهستگی احــمـد بی نوا                چنین گفت با قلب آزرده چاك :

كه آنان به دامان مادر خوشند            و من بی وجودش نهم سر به خاك

 

 

      ندارند كاری بجز خورد و خواب                 به مال پدر تكیه دارند و من ...

 

من از روی اجبار و از ترس مرگ               كشیدم از آن درس دیروز دست

كنم بـا پـدر پینه دوزی و كار               ببین دست های پر از پینه ام شاهد است

                                          ***

معلم بكوبیـد پـا بـر زمـــین                 كه این پیك قلبت پـر از كینه است

به من چه كه مـادر ز كف داده ای            به من چه كه دستت پر از پینه است ؟

                                          ***

رود یك نفر پیش ناظم كه او                           به همراه خود یك فلك آورد

 

دل احمدك سخت آزرده گشت                   چو او این سخن از معلم شنفت

درون دلش كور سویی دمید                       به یاد آمدش حرف سعدی و گفت

                                        ***

ببین یادم آمد كمی صبر كن                        تأمل خدا را  ... تأمل ... دمی

« تو كز محنت دیگران بی غمی                   نشاید كـه نـامت نهند آدمی »




نوع مطلب :
برچسب ها : شاملو، زندگینامه احمد شاملو، بیوگرافی احمد شاملو، درباره احمد شاملو، شعر احمد شاملو، کتاب احمد شاملو، کتاب اشعار احمد شاملو، شعر احمدک، احمدک، شعر احمدک احمد شاملو،
لینک های مرتبط :




( کل صفحات : 4 )    1   2   3   4   
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : غزاله
نویسندگان
برچسبها
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :